Je prends feu trop souvent

De dans van Agathe Thévenot en de composities van Olvo (Nicolas Allard), nemen ons in Je prends feu trop souvent mee door vijf taferelen die evenzoveel spiegels zijn van een blik op jeugdige intimiteit. De Faun, een herinterpretatie van een mythische figuur, is terug: meer dan een eenvoudig eerbetoon aan Nijinsky of Debussy, belichaamt hij in deze voorstelling de driften, metamorfoses, ruwheden en flamboyante veranderingen die ieder mens kan doormaken.

Hier laat dans zich niet uitleggen, maar moet ze worden gevoeld. Het is als een muziekstuk dat je voor het eerst hoort: een innerlijk ritme, bezielde stiltes, opwellende driften. Ze nodigt het publiek uit om zich volledig over te geven aan het luisteren, aan de beweging, de materie, de intensiteit.

Vermelding van de jury van de Rencontres Théâtre Jeune Public de Huy (BE) voor de opmerkelijke harmonie tussen muziek en lichaam.